|
||
 1 2 3 Next ylva ogland the oracle 2007 |
||
| mister motley is gek op kunstEXTRA Nooit open, altijd welkom Over de orakels van Ylva Ogland (tekst: Aishlinn Bruinja) “Luister anoniempje, ik denk dat je gewoon niet goed weet waar je moet beginnen”, antwoordt de stem aan de andere kant van de telefoon. Soms ben je als schrijver wel eens een beetje inspiratieloos. Soms is het nog erger en krijg je geen letter op papier. Ondertussen nadert de deadline. Kan ik de opdracht niet beter afzeggen? Tussen al mijn aantekeningen over het onderwerp orakels, ligt ook het nummer van een paragnost. Misschien dat zij weet waar ik mijn inspiratie vandaan kan halen. “Ik heb het gevoel, lieverd, dat je zelf nog niet zoveel weet over orakels”. “Klopt dat? Ja, hè, dat dacht ik al. Je kunt ook een wichelroede nemen, of pendelen. Maar als je ‘orakel’ zou intikken op Google zou je ook al heel veel informatie vinden...”, zegt mijn hedendaagse orakel. Veel mensen hebben raadgevers. Voor sommigen komt die raad na een paar biertjes van een goede vriend. Anderen wenden zich met hun problemen liever tot een internetforum, bellen de astro-lijn of klampen zich tegen beter weten in vast aan de daghoroscoop in een of ander blaadje. Wat dat betreft is er met de jaren weinig veranderd. Wat zou het fijn zijn als er iets of iemand bestond die onze toekomst kent. Die ons op basis van die kennis raad geeft en ons de juiste kant uit stuurt. Onze voorvaderen hadden zo hun eigen raadgevers. Zij wendden zich tot de goddelijke raadgevingen van Orakels. Het bekendste voorbeeld is het Orakel van Delphi. In deze oude Griekse plaats konden mensen advies krijgen van de god Apollo die tot de aardse bewoners sprak via de priesteres Phytia. Mensen konden haar vragen stellen over de toekomst, haar om raad vragen. Zij sloot zich op in een huisje waarin zich een spleet in de aarde bevond. Deze was normaal gesproken afgesloten met een steen, maar om contact te maken met de goden, haalde de Pythia deze steen weg en vulde het huisje zich met een gas dat naar boven kwam van onder de grond. Na een korte tijd van opsluiting kwam de Pythia naar buiten met een advies dat door een priester werd geïnterpreteerd. De invloed van dit Orakel was in die tijd enorm groot. We zouden ons nu niet kunnen voorstellen dat Bush eerst een kaartje zou laat leggen om op basis daarvan te besluiten wel of niet Irak binnen te vallen. In die tijd was het echter heel normaal dat bestuurders zich voor belangrijke kwesties eerst tot het Orakel wendden. Zo vroeg Byzaz, de zoon van de god Poseidon en de stichter van het latere Byzantium, waar hij het beste zijn kolonie kon stichten. Het Orakel antwoordde: ‘Tegenover de blinde’. Byzas vestigde zich aan de Westkant van de Bosporus. Maar toen hij de omgeving aan de oostkant ging verkennen, snapte hij pas wat het orakel bedoelde. Hij had niet gezien dat aan de overkant een nog mooier land lag; Asia, het huidige Turkije. Het Orakel van Deplhi is, naast andere Orakels, lange tijd van bijzonder grote invloed geweest op het leven van de mensen toen. Maar met de tijd zijn ze echter verdwenen. Wie gelooft er nu nog in hogere machten die ons de toekomst toefluisteren via het ritselen van de bladeren? Of in goden die tot je spreken via een uitverkorene? Zelfs het Orakel van Delphi heeft er aan moeten geloven. Zo zijn er opgravingen verricht op de plaats waar het vroeger gevestigd zou zijn. En wat zou daar uit blijken? De beweging van de aardlagen daar zouden ervoor zorgen dat het gas dat naar boven kwam, etheen is. Een soort lachgas, dat maakte dat de Phytia in raadsels sprak. Hartstikke onder invloed dus. Alsof we aan de wartaal van Amy Winehouse een boodschap over de toekomst zouden kunnen ontlenen. Ondanks dit soort verklaringen is het menselijk verlangen om de toekomst te kennen niet afgenomen. In cyberspace wemelt het van de orakels. Maar ook in de kunst, een arena die nu meer dan ooit een spirituele functie vervult, kun je ze tegen komen. Zoals in de Fruit and Flower Deli galerie in New York. De Zweedse kunstenares Ylva Ogland maakte voor deze galerie twee schilderijen. Op ieder schilderij zie je een spiegel afgebeeld. Het zijn twee orakels. Het ene schilderij is zeg maar een mee-op-reis-orakel. Dit schilderij kan de galerie meenemen wanneer ze New York verlaat, zoals ze ook heeft gedaan toen ze naar de kunstbeurs in Brussel ging. Bij dat orakel hoort een kaars, die wanneer hij aangestoken is communicatie mogelijk maakt tussen het ene en het andere orakel. Het andere schilderij moet namelijk in de galerie blijven zolang deze bestaat op haar huidige adres. Het was het eerste werk dat daar binnen kwam en het waakt over de galerie. De aanwezigheid van dit orakel is van essentieel belang voor de galerie, het representeert de kunst en zorgt ervoor dat alles goed gaat met de galerie. Zo kent de galerie bijvoorbeeld geen openingstijden, maar luidt het dubbelzinnige advies van het orakel: ‘Nooit open, altijd welkom’. Dat de galerie geen adres heeft, maakt het weer wat lastiger. Maar gelukkig is er nog The keeper, de Pythia van het Ogland- Orakel. Deze communiceert op een heel hedendaagse manier via e-mail. Over het orakel gaan, zoals het een goed orakel betaamt verschillende mythen de ronde. Zo is het meest gehoorde verhaal dat het orakel Snofrid heet. Ze leeft in de spiegels en zou het tweelingzusje van Ogland zijn. Wanneer je in de spiegel kijkt kun je haar echter niet zien. Je kunt ook jezelf niet zien. Het Orakel toont namelijk geen reflectie. Je kijkt in de leegte, in een onbekende dimensie. Of is dat nou een echte blik op de toekomst misschien? |
||
